Bibliotheek Lint

De kleuren van steppe en stad

De kleuren van steppe en stad - foto’s uit Oezbekistan en Tadzjikistan

Lien Vloeberghs vertelt: "In april 2015 vertrok ik naar Oezbekistan en Tadzjikistan, twee zwarte vlekken op mijn mentale wereldkaart. Al reizend veranderde het zwart snel in een mengelmoes van kleuren. Oezbekistan en Tadzjikistan bleken op een centrale slagader van de wereld te liggen. Maar tegelijk zijn ze verzand  geraakt tussen het woelige Midden-Oosten, het machtige Rusland en het expanderende China."

Brochures en reisgidsen schilderen Oezbekistan af als het land bij uitstek waar je de zijderoute kan beleven, met haar verbluffende paleizen, moskeeën en medrassa’s. Maar deze parels van de zijderoute worden omarmd door honderden lagen geschiedenis in de  alledaagse levens.

In de steden galmen verschillende talen door de straten. Oezbeken, Russen, Afghanen, Tadzjieken, Turkmenen, Iraniërs, Karakalpaks, zigeuners en joden leven er samen. Krim-Tataren en Koreanen wonen er sinds de deportaties van Stalin in de jaren dertig en veertig. De Sovjet-Unie heeft haar stempel gedrukt op het landschap en het leven in Centraal-Azië. De eeuwenoude bazaars zijn er nog, maar de koepels zijn nu van Sovjet-plastiek. De seculiere Sovjets dwongen de islam ondergronds. Stilaan verschuift alles weer. Jongeren leren Arabisch en lezen de Koran, de overheden proberen er vergeefs paal en perk aan te stellen.

Oezbekistan en Tadzjikistan zijn nog steeds een knooppunt van handel en uitwisseling tussen oost en west. De zijderoute is aan haar zoveelste adem toe, maar vandaag hebben gas, olie en drugs de zijde vervangen.

Onderweg ontmoette Lien Oezbeken, Russen, Tataren, Tadzjieken, zigeuners en joden. Bij hen thuis, tijdens nachtelijke treinritten, in gedeelde taxi’s en vooral bij hartelijke maaltijden. Hun verhalen en alledaagse situaties zie je in deze foto-expo (langs het hellend vlak).